donderdag 29 mei 2014

Slow Coffee

Er is een nieuwe trend op het gebied van koffie. Slow Coffee. Niets meer en niets minder dan ouderwets water op koffie in een filter gieten en wachten.... Nu is het zo dat er allerlei prachtige nieuwe slow koffie kannen op de markt zijn, met bijbehorende assecoires. Super tof vonden wij, maar een stemmetje zei dat we aan het downsizen zijn. Bij downsizen hoort natuurlijk geen dure trendy koffiepot. Dat moest ook goedkoper kunnen toch?
Toen we vandaag bij ons plaatselijke koffietentje een bakje cappucino gingen drinken, bleken de eigenaars zo een super toffe kan te hebben. Maar moest ze bekennen, de smaak is niet anders dan met een gewone filter. Dus was het besloten, we brachten een bezoekje aan de blokker en kochten een plastic koffie filter houder, een pakje filters en een koffie schepje. (totaal 5 euro) Bij ons koffietentje hadden we al heerlijk versgemalen koffie gekocht en 's avonds zette we met behulp van een oude koffiekan ons eerste kopje slow coffee. En het moet gezegd, daar kan geen senseo, nescafe of tassimo apparaat tegen op.
We hebben het aan tafel gezet en buiten dat het super gezellig was, was de smaak dus ook een groot succes. Eerlijk zeggen, het ligt natuurlijk wel aan welke koffie je gebruikt. Onze koffie was niet goedkoop, maar als je even de tijd neemt om slow coffee te zetten, wil je natuurlijk wel dat het lekker smaakt. En zeg nou zelf als je maar 5 euro uitgeeft aan je 'koffiezet apparaat' houdt je genoeg geld over voor kwaliteitskoffie.


woensdag 28 mei 2014

Geluksmomentje week 22

Vandaag was ik aan het wandelen en zag ik deze perfecte bloemetjes op de grond liggen. Ze zien er echt uit of iemand met een perforator bloemetjes uit papier heeft gestanst.


dinsdag 20 mei 2014

Groene vingers?

Onze ultieme droom is dus een tiny house. Het liefste wel een tiny house met een lapje grond, zodat we ook zelfvoorzienend kunnen worden. Maar daar zit dan nog wel een kleine valkuil, want ik heb totaal geen groene vingers. Ieder plantje dat bij mij door de deur komt is gedoemd een vroege dood te sterven. Zelfs bij cactussen krijg ik het nog voor elkaar om ze (met behulp van mijn katten, dat wel) om zeep te helpen.
Mini kasjes vol zaadjes had ik vorig jaar. Meestal bleven de zaadjes gewoon zaadjes. Soms kreeg ik het voor elkaar om er één miezerig groen sprietje uit te krijgen, die dapper uit groeide tot stekje. Helaas kwam ook dit moedige stekje vroegtijdig aan zijn eind doordat ik er bijvoorbeeld een sloot water op goot en hem letterlijk verdronk.
Ik hoor jullie denken, waarom stop je er dan niet gewoon mee? Maar in dit geval ben ik net een jengelend kind, IK WIILLLL HET.....Stampvoetend en boos kieperde ik lading na lading dode plantjes in de prullenbak om vervolgens weer vol goede moed aan een nieuw groen project te beginnen.
Maar goed dit jaar zou het anders worden! Ik zou er niet aan beginnen en ik zou me in tuincentra niet laten verleiden tot handige hebbendingetjes waar de beginnende tuinierder met gemak bakken vol heerlijke groenten mee kon kweken.
Mooi plan vond ik zelf, totdat de buurman me twee tomatenstekjes gaf. Compleet opgebonden en bemest. Ja daar kon ik geen nee tegen zeggen natuurlijk. Dus nu heb ik me er compleet in vast gebeten. Gisteren wilde ik dan ook direct boeken aan schaffen maar heb ik mezelf tegen gehouden en ben ik naar de bieb gegaan. Groot was mijn vreugde toen ik zag hoeveel geweldige boeken ze daar hadden. Toen ik thuis kwam bedacht ik me dat ik een tuinschrift nodig had, maar ook hier heb ik het winkelen weten te weerstaan en ben ik zelf aan de slag gegaan.


Oogst van de bieb


Morgen ga ik dan wel naar het tuincentrum voor goede grond en grotere potten. (Ja en er gaat 5 euro in de strafpot). Persoonlijk vind ik dat ik hier wel wat geld aan uit mag geven, ook al past het niet helemaal in ons 'minder kopen' plaatje. Ik houd mezelf voor dat dit voor onze uiteindelijke droom is ;). En zelfvoorzienend zijn ligt op de weg naar een simpeler leven. De drang om dit jaar groene vingers te ontwikkelen is groter dan ooit. Dit jaar ga ik slagen. Dit jaar oogst ik volle rijpe tomaten en bakken vol verse sla, let maar op.
Wordt vervolgd....

de bewuste tomatenplantjes

vrijdag 16 mei 2014

Het einde van het facebook tijdperk

Om nog een simpeler leven te krijgen, kwamen we er achter dat er naast downsizen van spullen, nog meer moest gebeuren. Ik wilde vooral meer tijd overhouden voor leuke dingen. Fotograferen, haken, bloggen, lezen... Maar waar was ik dan zoveel tijd aan kwijt dat ik daar nu dan niet aan toe kwam? Dat was niet zo heel moeilijk. Ik keek gemiddels z'on 3 uur per dag televisie. Het begon om 5 uur met Dr. Phil. Gewoon omdat dat zo lekker makkelijk kijken was tijdens het eten. Vervolgens een hoop gezap om uiteindelijk ergens een programma te vinden die ik dan tot een uur of 9 keek. Tussendoor was ik vaak nog dingen aan het doen, terwijl de televisie op de achtergrond vrolijk door ging.

En wat waren die dingen dan die ik deed tijdens het televisie kijken? Juist facebooken.
Facebooken was een soort verslaving geworden. Ieder moment dat ik moest wachten toch even kijken wat iedereen aan het doen was en of ik er misschien nog wat likes bij had gekregen.

Het werd al snel duidelijk dat als ik deze twee dingen uit mijn leven zou elimineren ik zeeén van tijd over zou houden. Facebook was zeker de eerste twee weken best moeilijk. Ik kan mijn account niet deactiveren want dan kan ik mijn pagina niet meer beheren (ik heb een pagina voor mijn vrijwilligerswerk), dus als ik mijn pagina aan het bijwerken was, betrapte ik mezelf er meer dan eens op dat ik stiekem keek of er nog 'nieuwtjes' waren. Maar inmiddels na een nodige dosis discipline is de drang om te kijken bijna verdwenen

De televisie het huis uit doen was een ander verhaal, dat vond ik gewoon eng. We zijn zo opgegroeid met dit fenomeen en paniekerig ging ik me afvragen hoe het dan nog een gezellige zaterdag avond kon worden. Belachelijk natuurlijk want juist zonder televisie zou het leven stukken gezelliger moeten worden. Daarnaast hebben we ook gewoon Netflix waar we filmpjes kunnen kijken. Maar goed de angst was er. Gelukkig had Marcel het antwoord : "Als we de televisie nu gewoon naast de bank zetten. Dan zie je hem niet, ben je minder geneigd hem aan te zetten, maar als je echt iets wilt zien kan dat gewoon. " Zo gezegd zo gedaan. In heel de afgelopen week heb ik de televisie maar 1 uurtje aan gehad. Een enorme vooruit gang. Ik moet bekenen ik mis hem niet, dus wie weet kan de televisie over een paar maanden wel helemaal de deur uit.
Als facebook nou nog eens een oplossing zou bedenken voor het beheren van mijn pagina, dan kan ik mijn account deactiveren en is het voor mij het einde van het facebook tijdperk.




maandag 12 mei 2014

Klein-geluks-momentje week 20

Dit is voor mij echt een klein geluksmomentje:
 (gefotografeerd  tijdens een rondje hondje uitlaten ;) )




donderdag 8 mei 2014

Downsizen…


Dus ons downsize avontuur was begonnen. Op de eerste dag dat we hadden besloten dat we deze weg in wilden slaan trokken we de eerste kast leeg. Wij waren, en zijn nog steeds, van mening dat je niet alles in één keer weg moet doen. Grootse dingen worden immers bereikt door kleine stapjes te nemen. Dingen die we langer dan een half jaar niet hadden aangeraakt gingen op één van de twee stapels. De ene stapel was om weg te geven aan de plaatselijke kringloop, de andere stapel ging op marktplaats. Verkoop wat je kunt en geef de rest weg, schreef Tammy in haar boek “You can buy hapiness (and it is cheap)”.Het verkopen via marktplaats kostte heel veel tijd, maar levert ook zeker een behoorlijk zakcentje op.  Het hielp ons om een doel te hebben voor het geld dat we zouden verdienen. We willen erg graag naar IJsland en dat is dan ook waar we voor sparen.

Ons uiteindelijke doel is een tiny house, maar voor ons is dit echt nog verre toekomst. Je hoeft ook niet in een tiny house te wonen om simpeler te kunnen leven. Op het moment wonen we al niet groot en voorlopig zijn we ook niet van plan om te verhuizen, maar we willen wel graag minder spullen in dit huis.  Minder spullen betekent niet alleen spullen weggeven of verkopen, het betekent ook minder kopen.

Als eerste ging ik gewoon niet meer naar de stad. Ik kwam erachter dat als je de winkels niet ziet je er ook geen moeite mee hebt dat je niets mag kopen. Ook ging ik naar de gemeente voor een NEE-NEE sticker. Zonder reclameblaadjes geen verleidingen meer, dacht ik en het werkt! Bijkomstig voordeel is dat onze berg oud papier fors is geslonken. Als laatste hebben we een regel in het leven geroepen: Koop je iets materialistisch dan moet je 5 euro straf geld in de spaar pot doen. Je mag geld wel uitgeven aan belevenissen (koffie drinken is voor ons één van die dingen#koffieverslaving), maar niet aan spullen. Deze misschien wat kinderlijk ogende maatregelen werken echt. Minder verleidingen, haalt de drang tot kopen weg en als we nu iets moeten kopen, denken we er heel goed en heel lang over na.

Dit weekend hebben we in ons downsize avontuur een mijlpaal bereikt. We hebben zoveel spullen minder dat er twee (!) kasten uit konden. Om de wel hele lege woonkamer toch nog enigszins aan te kleden hebben we een klein bijzet tafeltje gekocht (en 5 euro strafgeld in de pot gedaan). Het moet wel gezellig blijven natuurlijk en het voordeel van een tafel boven een kast is dat je hem niet vol kunt proppen met troep. En dat je je koffie erop kunt zetten, dat is voor ons ook belangrijk ;).




Grote hoeveelheden spullen voor de verkoop ;)

Een wijze les, die we goed in onze oren knopen.

zondag 4 mei 2014

Geitenwollensokken

 Jarenlang had ik een hekel aan het woord ´consuminderen´. Het riep om eerlijk te zeggen beelden bij me op van muffe geitenwollensokken. Van mensen die in een houten hutje woonden, ver van de bewoonde wereld, met niet meer dan een moestuin om hen iedere avond van een gezond soepje te voorzien.  Dat was wat mij betreft nu niet echt mijn ideale toekomstbeeld. Consuminderen hield ook in dat ik minder moest gaan kopen en dat was ik absoluut niet van plan. Shoppen maakte me immers gelukkig, toch? Boeken, dvd’s, tijdschriften, nog meer boeken, kleding en nog wat boeken. Als ik me een dag niet zo geweldig voelde, plande ik een tripje naar de stad en dan vooral naar… je raad het al… de boekwinkel. Heerlijk rondneuzen en me verliezen in allerlei nieuwe titels. Vooral craftboeken deden het erg goed. Haken, breien, tekenen, stempelen, naaien, je kon het zo gek niet bedenken of ik had er wel een boek van in mijn kast staan.

De dagen dat ik me niet echt geweldig voelde waren geen uitzondering en soms was ik letterlijk iedere dag in de winkels te vinden. Natuurlijk voel je je super als je net iets nieuws hebt gekocht. Het gelukzalige gevoel is alleen van korte duur. Nadat het is weggeëbd voel je je weer precies hetzelfde als het moment voordat je ging winkelen. Shoppen was voor mij echt een pleister op de wond, niets meer dan dat.

Ik heb flink aan mezelf gewerkt en na een aantal jaar krabbelde ik weer uit het dal omhoog. Maar ik was er nog niet helemaal, dat wist ik. Ik wilde graag meer uit het leven halen, maar ja hoe? Totdat daar het artikel was in de Flow over Tammy Strobel. Tammy schreef een boek over simplifing your life. Ze gooide letterlijk de bezem door haar huis en haar bestaan. Uiteindelijk is hun downsize avontuur zo een succes geworden dat ze nu samen met haar man en haar katten in een Tiny House woont. Een Tiny House van maar 12 vierkante meter.Daardoor ging ik nadenken. Alle spullen die ik jarenlang had verzameld tijdens talloze shopdagen lagen eigenlijk alleen maar te verstoffen in huis. Al deze dingen maakte me eigenlijk vooral onrustig, omdat punt 1 ze ons huis wel erg vol maakte en punt 2 omdat ik nooit iets terug kon vinden. We kochten het boek (en dat was ook gelijk onze laatste aanschaf voor een aantal maanden) en begonnen met downsizen. En ja inmiddels zijn we erachter dat downsizen gewoon een hip woord is voor consuminderen. En gelukkig hoef je daar geen muffe geitenwollensok voor te zijn.En dat houten hutje met die moestuin? Dat klinkt eigenlijk helemaal zo gek nog niet…

Lezen:
-You Can Buy Hapiness (and it’s cheap) – Tammy Strobel

-www.rowdykittens.com